• Kabouters in de spotlight

  • Eindelijk is het dan zover. Het kriebelt al een paar weken maar nu is toch het moment aangebroken dat uw verslaggever zich weer op het sportpark laat zien om aan een nieuwe uitdaging te beginnen. Het idee is om de teams van USV in de spotlights te zetten. Terug naar de basis! Want is het niet het voetbalspelletje waar het uiteindelijk om draait? Het samenzijn, de gezamenlijke inzet om het maximale plezier en resultaat uit het spel te halen? Waar kan ik dan beter beginnen dan bij de kabouters? De voetbalbakermat van instromende jongens en meisjes, die op speelse wijze kennismaken met voetbal in verenigingsverband.

     Vroeger al bewondering voor jeugdtrainers
    “Soms best spannend voor die kleintjes”, verneem ik van de trainsters maar daarover later meer. Spannend ook best wel voor uw verslaggever. Toen mijn jongens op voetbal gingen bestond kaboutervoetbal nog niet. Ik ken het alleen van horen zeggen. Hoe krijg je zulke jonge kinderen blijvend enthousiast? Ik had vroeger al bewondering voor de jeugdtrainers hoe die, de toen nog hoofdzakelijk uit jongens bestaande groep, trainden. Hoe trainen ze tegenwoordig de nog jongere kinderen? Dus besloot ik maar om eerst eens kennis te gaan maken met het fenomeen ‘kaboutervoetbal’. Kijken hoe dat in elkaar zit. Even de sfeer proeven.

    Ruim voor aanvangstijd 10.00 uur op zaterdag, kom ik de kantine binnen. Ik bestel een kop koffie en ga aan de ‘stamtafel’ zitten om wat bij te praten met bekenden. Achter mij zit aan een tafel een jonge vrouw in trainingspak. Papieren voor zich en geconcentreerd bezig. Van mijn gesprekspartners hoor ik dat zij een van de kaboutertrainsters is. Even later melden zich bij die tafel nog een paar in trainingspak gestoken meiden. Ik sta op om mij voor te stellen en de reden van mijn komst toe te lichten. Enthousiast zijn de reacties en ik voel direct hoe betrokken de meiden zijn en plezier hebben in het geven van trainingen aan de kabouters.

    We spreken af dat ik nu alleen sfeer ga proeven en volgende week terugkom om gesprekjes te voeren met hen en ouders/begeleiders. De trainsters zouden zich op de gesprekjes voorbereiden. “Dan zetten we het wel op papier want volgende week moeten we zelf voetballen op zaterdagochtend!” Een goed idee. Achteraf was het niet nodig omdat hun wedstrijd afgelast werd. Toch geeft hun heldere schriftelijke bijdrage mij meer inzicht en ruimte om hen zelf aan het woord te laten. 

    Dit zijn de trainsters: 

    Elsa Kok (20)

    Ik ben in september gestart met de opleiding lichamelijke opvoeding op Windesheim in Zwolle. Naast dat ik op school zit ben ik veel bij USV te vinden. Ik voetbal zelf bij USV in Vrouwen 1. Ik ben actief bij het jeugdbestuur van USV. Ik zorg voor de activiteiten voor de jeugd, zoals het sinterklaasfeest, paaseieren zoeken, kerstbingo en natuurlijk het voetbalkamp! Daarnaast geef ik op zaterdagochtend training aan de USV-kabouters en op de woensdagavond geef ik training aan de O-7. Ik ben bijna 3 jaar geleden begonnen met het training geven, eerst alleen aan de kabouters. En dan 1x in de 14 dagen op de zaterdagochtend. Maar al snel zijn wij de kaboutertrainingen wekelijks gaan doen. Dit is een goede zet geweest denk ik. De animo voor de kaboutertraining is de laatste tijd groot. Dit geeft mij veel energie en kijk ik er echt weer naar uit om training te geven. Zoals ik al zei geef ik op de woensdagavond training aan de O-7. Dit zijn vaak kinderen die doorstromen vanaf de kabouters. Kinderen zie je groeien, bij de kabouters beginnen ze met de bal in de hand en bij de O-7 zijn ze al heel druk met het voetballen en willen ze zo graag beter worden. En dat zie je ook echt gebeuren. 

    Chantal Mijnheer (19)

    Ik ben sinds dit jaar trainster van de kabouters. Vorig schooljaar heb ik mijn opleiding onderwijsassistent afgerond en dit schooljaar ben ik met een nieuwe opleiding begonnen, namelijk de pabo. Ik vind het dus ook heel leuk om met kinderen bezig te zijn en om ze wat te leren.

    Vorig seizoen heb ik een paar keer geholpen bij de kabouters. Dit vond ik erg leuk en voor dit seizoen konden de andere trainsters er nog wel iemand bij gebruiken. Daarom ben ik sinds dit seizoen ook vaak te vinden bij de kaboutertrainingen. Zoals ik net al zei vind ik het leuk om kinderen wat te leren, maar wat ik ook belangrijk vind is dat de kinderen er ook vooral plezier in hebben.

    Esmé Strijker (21)

    Afgelopen jaar ben ik geslaagd voor de opleiding Sport & Bewegen, bewegingsagogie. Op dit moment ben ik aan het werk. Ik geef nu een paar jaar training aan de kabouters. Dat vind ik super om te doen. Ik vind het leuk om te zien hoe ze groeien en welk plezier ze hebben in het voetballen. Zelf speel ik in de Vrouwen 1 van USV. Ook zit ik bij het jeugdbestuur. Ik regel samen met anderen de activiteiten voor de jeugd. Dit vind ik ook erg leuk om te doen.

    Tess Spijker (19)

    Ik zit nu in mijn tweede jaar van de opleiding academische pabo die ik volg in Groningen. Daarnaast speel ik met veel plezier in USV Vrouwen 1, train ik de O-7 op woensdag en op zaterdag natuurlijk de kabouters. Ik geef nu ongeveer 2 jaar training en ik geniet er nog elke keer van! Ik ben begonnen als extra trainster bij de kabouters, maar al snel was ik elke week aanwezig. Na een half jaar kwam de vraag om samen met Elsa ook de O-7 te gaan trainen. Dit leek ons erg leuk en dat zijn wij met zijn tweeën gaan doen op de woensdagavond. Ik denk dat het voor de kinderen die van de kabouters naar de O-7 gaan een fijn gevoel is dat ze in ieder geval al 2 trainsters kennen. Het is wel een stapje van alleen trainen op zaterdag, naar trainen op woensdag en wedstrijdjes spelen op zaterdag. Ik merk dat de meeste kinderen het fijn vinden als Elsa en ik er dan zijn. Elke zaterdagochtend ga ik met veel plezier naar de kaboutertraining toe. Ik vind het superleuk dat er steeds meer kinderen komen. Laatst hadden we er zelfs 17! Gelukkig hebben we nu 4 enthousiaste kaboutertrainsters, die hebben we met deze aantallen ook echt wel nodig. Ik geniet van de gesprekjes die kabouters onderling met elkaar hebben of met ons. Het is zo leuk om te zien hoe ze in korte tijd bij elke training een beetje beter meedoen en dat er steeds een beetje meer lukt. Ze kunnen steeds harder schieten of beter dribbelen. Hier genieten de kinderen ook zelf heel erg van!

    Bedankt meiden voor dit voorstelrondje!
    Het enthousiasme van deze trainsters is aanstekelijk en ik heb me laten vertellen dat er nog meer meiden betrokken zijn bij het kaboutergebeuren. Wanneer de trainsters zelf moeten spelen staan er altijd meiden uit de O-20 klaar om hun taken over te nemen. Het maakt me blij om te horen en te zien dat jonge USV’ers zich naast het zelf voetballen ook nog anders voor de vereniging actief zijn. Want laten we eerlijk zijn: zonder dit soort inzet van onze leden wordt het moeilijk de club draaiende te houden.

    Ongedwongen sfeer
    De eerste zaterdag richt ik mij op de training. Het eerste wat opvalt is de ongedwongen sfeer. Letterlijk wel te verstaan. Eerst is er een vorm van een groepsgesprek. Trainsters en de kinderen zitten in een kring op de grond en eenieder krijgt ruimte om wat te zeggen. Ik kijk om me heen. Wat is het Henk Wink Court een prachtige accommodatie. Zeker ook voor onze kabouters. Een onderkomen waar, wanneer het weer niet meewerkt, toch lekker getraind kan worden. Na het groepsgesprek worden er als warming-up spelletjes met de hele groep gedaan. Vervolgens worden de kabouters in groepjes verdeeld. Een van tevoren uitgezet parcours wordt afgewerkt. Ten slotte wordt er gezamenlijk een bekertje ranja gedronken en nagepraat. Kort samengevat ziet de kaboutertraining er ongeveer zo uit:

    Tikkertje, dribbelspel, dierenspel, op de goal schieten, loopladderparcours, partijtje, penalty’s schieten, en natuurlijk het al genoemde bekertje ranja ter afsluiting.

    De trainsters maken wekelijks leuke en grappige dingen mee. Zomaar een greep:

    Hallo wakker worden!
    Tijdens het dribbelspel doen we onze voet-, neus-, knie-, voorhoofdoefening met de bal. Als laatste gaan we altijd slapen op de bal. De bal is dan ons kussen. De kids vallen dan even in ‘slaap’. Normaal maken wij als trainers de kinderen wakker door goeiemorgen te zeggen en de kinderen wakker te schudden/kietelen. Maar laatst bleef er een kabouter staan en riep: “Tingelingeling, tingelingeling! Wakker worden.” De kabouter begon de andere kabouters wakker te schudden, dit was een mega-krachtige en schattige wekker.

    Is het al ranjatijd?
    Elke training beginnen we met tikkertje als warming-up. En aan het einde van de training gaan we altijd gezellig ranjadrinken met iedereen. We waren net een minuutje bezig met tikkertje, komt er een kabouter naar ons toe, gaan we al gauw ranja drinken?

    In het café
    Hilarisch was een opmerking van een kabouter tijdens het ranjadrinken tegen een andere kabouter: “Hé ik ken jou! Ik heb jou eerder gezien in het café… Café? De USV-kantine dus…

    Wonderwater
    Wat gebruiken wij als we vallen en als er pijn is? Ons wondermiddel! Dat is heel bijzonder water en je moet het héél hard schudden voordat het goed werkt. Het werkt overigens alleen bij de USV-kabouters hoor.

    Schaatsen??
    Even kletsen na de kaboutertraining. Wat gaan jullie nog meer doen vandaag?

    Kabouter: Ik ga schaatsen!
    Oh, echt waar? Waar ga je schaatsen dan?
    Kabouter: Op de ijsbaan.
    Waar dan?
    Kabouter: (wijst) Hier heel dichtbij
    Oh, bedoel je de ijsbaan in Nieuwleusen?
    Kabouter: Ja! daar ga ik zo naartoe!

    Het bijzondere van dit gesprek: het was hoog zomer en 30 graden.

    Een mooie duik hoort erbij
    We gaan even afwerken op de goal en natuurlijk moet er ook een keeper in het doel staan. Eerst echt letterlijk in het doel, maar dan leggen we even uit dat je als keeper op de witte lijn moet gaan staan. Maar nu moet de keeper de bal nog tegenhouden. Een kabouter schiet de bal en deze gaat de goal in, 3 seconden later besluit de keeper nog even te duiken, terwijl de bal al lang in het doel ligt…

    Helemaal niet eng hoor…
    Wat ook een leuk en mooi moment in het kaboutervoetbal is dat kinderen de eerste training meestal heel afwachtend en verlegen zijn. Naarmate ze vaker komen gaan ze meer meedoen. Eerst nog veel met de handen, maar na verloop van tijd, gaan ze het steeds beter snappen. Van het moment dat ze hun eerste kaboutertraining hebben en het moment dat ze doorstromen naar de O-7 hebben de kinderen vaak een enorme ontwikkeling meegemaakt. Dit is superleuk om te zien. Van eerst alles met de handen doen, naar echt het spelletje leuk vinden en voetballend al aardig wat onder controle hebben. Daarnaast zijn de gesprekjes en het samenwerken tussen kabouters onderling ook leuk om te zien. Is er een kaboutertje dat in het begin nog niet durft, is er altijd wel een ‘ervaren’ kabouter om een handje vast te houden of te vertellen ‘dat het helemaal niet eng is hoor’.

    Showtime
    We zitten met z’n allen in een kring. Een van de kabouters heeft nieuwe schoenen en die wil hij erg graag aan de rest laten zien. Dit mag natuurlijk. Hij tilt zijn voet op en laat met trots zijn nieuwe schoenen zien maar ineens hebben alle kabouters iets nieuws aan en willen het ook heel erg graag laten zien. Wat is dat ineens toevallig zeg!

    Dag klusjesman
    Zo zijn we druk aan het dribbelen met de bal en hé wat horen we nu? “Kijk!!” roept een kabouter. Een van de klusjesmannen van USV komt aangereden op een klein trekkertje. Nou, dat is leuk. We stoppen even met dribbelen en gaan allemaal even zwaaien naar de klusjesman.

    Het vaste spelschema geeft de kinderen houvast
    Toch is het schema niet dwingend. Ik zie kinderen tussentijds naar hun ouders gaan of los van de groep met een bal spelen. Die vrijheid zorgt ervoor dat de kinderen zichzelf mogen en kunnen zijn. Er bestaat geen ‘moeten’ meedoen waardoor spanning of weerzin opgeroepen kan worden. Mooi is te zien hoe de penalty’s worden genomen. Sommige kabouters hebben al best een strak schot in de benen. Anderen weten de bal nog niet goed te raken maar met een glunderende kop zoeken ze contact met hun begeleiders wanneer de bal zachtjes het doel in hobbelt. Een enkeling steekt trots de duim omhoog. Ik vraag me af of na het partijtje er wel spelers zijn die door hebben of ze gewonnen of verloren hebben. Best mooi om te zien dat het om het spel gaat en niet om een resultaat. Helemaal terug naar de basis. Daar kunnen wij volwassenen nog wat van leren. Wanneer je de media volgt of in de kantine je oor te luister legt, praat men meer over het resultaat dan over de spelvreugde die beleefd wordt. De spelvreugde wordt zelfs vaak beïnvloed door het resultaat.

    Aanwezigheid ouders/begeleiders is een stimulans voor de kinderen
    Het valt me op dat de opkomst ondanks de herfstvakantie goed te noemen is. En ook langs de lijn is het gezellig druk. Ook al omdat kinderen op die leeftijd nog begeleiding nodig hebben om op school, zwemles of kaboutertraining te kunnen komen. De tweede zaterdag dat ik de training bezoek gebruik ik om met begeleiders te praten. Ondanks dat het van ouders het nodige vraagt om hun kinderen aan dit soort activiteiten te laten meedoen overheerst bij hen ook het enthousiasme. De spelvreugde van de kinderen is aanstekelijk en hun aanwezigheid is weer stimulerend voor de kinderen. Regelmatig zie je dat er even contact wordt gezocht met elkaar of dat een kind even geen zin heeft en bij zijn ouder(s)/begeleider komt zitten. Zomaar wat gesprekken.

    Zelf kiezen
    De vader van Thom laat weten dat zijn zoon sinds een paar maanden de trainingen volgt. Eerst heeft Thom zijn zwemdiploma’s gehaald. Net wanneer pa vertelt dat Thom veel plezier heeft in het voetballen krijgt hij een bal in zijn gezicht. Moeders en trainsters troosten Thom en het wapen van het wonderwater wordt ingezet. Met succes want even later speelt Thom alweer volop mee. De keuze voor USV is beïnvloed door de school en de vriendjes. De ouders van Thom vinden zijn keuze belangrijk. De vader van Thom is actief als vrijwilliger en vervult zo nu en dan kantinediensten.

    Ook op zwemles
    Jits voetbalt nu bijna 2 jaar. Hij wilde ook voetballen net als zijn grote broer. Hij keek er echt naar uit. Jits combineert het voetballen met zwemles. Een vriendinnetje voetbalt ook bij de kabouters. De vader van Jits heeft zelf bij de buren gevoetbald. Hij verricht ook kantinediensten bij USV.

    Teamsport belangrijk
    De moeder van Jesse vertelt dat haar zoon dit seizoen is begonnen. Zijn vader voetbalt ook nog op vrijdagavond 7x7 en de zus van Jesse volleybalt. Dat Jesse voor een teamsport heeft gekozen vinden zijn ouders belangrijk. Hoewel… maandag gaat Jesse mee naar kickboksen in Zwolle. Een heel andere tak van sport. Jesse zit ook op zwemles. Een sportief manneke dus.

    Door vriendjes en vriendinnetjes bij USV
    Tobias wordt aangemoedigd door zijn moeder en zusje. Hij wilde zelf graag op voetbal. Door de school en vriendjes en vriendinnetjes heeft hij gekozen voor USV. De buurjongen voetbalt ook bij USV. Naast voetballen zit Tobias nog op zwemles en speelt hij gitaar. Na de zwemles gaat hij op gitaarles. De liefde voor gitaarspelen is gewekt door een open dag in de Spil. Het kaboutertoernooi vond Tobias schitterend.

    Veel georganiseerd voor de kinderen
    Sophie gaat al anderhalf jaar trouw elke zaterdag naar de training. Volgens haar vader is ze opvallend en overtuigend gemotiveerd. Ze moest eerst op zwemles maar ze wilde zo graag voetballen dat er geen houden aan was. Door een flyer die ze op school had gekregen is ze samen met 2 klasgenootjes op voetbal gegaan. Terwijl opa en oma ook nog even komen kijken vertelt haar vader dat ze thuis teamsport aanmoedigen. Hij heeft zelf vroeger hockey gespeeld. Ook wil hij graag nog wel even kwijt dat hij met bewondering kijkt naar wat USV en de Supportersvereniging allemaal organiseren voor de kinderen. Sophie is bijna kabouter-af. Ze gaat binnenkort over naar O-7.

    Met veel plezier naar de training
    Huubs vader is zelf kaboutertrainer geweest. Vroeger heeft hij bij sc Deventer gevoetbald. Huubs broer voetbalt ook en pa is trainer van O-9. Huub trapt van jongs af aan al tegen de bal. Geen toeval dat hij voetbal leuk vindt. Wel toeval is de keus voor USV. Door mensen uit de omgeving werden ze enthousiast gemaakt om voor USV te kiezen. Huub gaat met veel plezier naar de trainingen toe.

    Vrijblijvend karakter spreekt aan
    Teun zit sinds dit seizoen op voetbal. “Hij vindt het erg leuk maar is vandaag wat hangerig”, laat zijn moeder weten terwijl Teun bij haar op schoot kruipt. “Voetballen hier ook vriendjes van je?”, vraag ik Teun. Het antwoord is verrassend en doet vermoeden dat USV zijn sportcomplex met spoed mag gaan uitbreiden. “Wel duizend vriendjes!” laat Teun me weten. Het vrijblijvende karakter van de training spreekt Teuns moeder aan. Teun staat op de wachtlijst voor zwemles. Ma heeft altijd gevolleybald en komt uit een USV-familie. Teuns vader voetbalt bij sv Nieuwleusen. De keus voor USV werd dan ook bepaald door school en vriendjes.

    Geen druk, winnen niet het allerbelangrijkst
    Dex’ vader is zelf niet zo sportminded. Doordat Dex met een flyer thuiskwam en zelf graag naar voetbal wilde is ervoor gekozen om de kaboutertraining te gaan bezoeken. Ondanks dat het eerst onwennig was, heeft Dex veel plezier in het hele gebeuren. Dex’ vader geniet van de manier van benaderen van de kabouters. “De kinderen worden totaal niet onder druk gezet!” Het moeten winnen en moeten presteren hoeven wat hem betreft niet de belangrijkste pijlers te zijn. Plezier is het belangrijkste.

    Het laatste woord is aan de trainsters
    Ondanks dat het nog even duurt willen ze de ouders/verzorgers van de kabouters vragen onderstaande datum vast in hun agenda te schrijven: Sinterklaasavond bij USV, altijd een groot feest. Veel kabouters kijken ernaar uit, mega spannend natuurlijk. Ook dit jaar vieren we dit mooie feest. Op woensdagavond 29 november komt Sinterklaas bij USV. Aanvang om 18.30 uur.

    Chantal, Esmé, Elsa en Tess bedankt voor jullie medewerking en ik wens jullie nog veel mooie en plezierige momenten met jullie kabouters toe.

     

    Van jullie verslaggever

    Werner van der Veen