Interview met Henk en Klaske Smink
De trouwe volger van de rubriek Sponsor in de spotlight zal misschien even verbaasd opkijken van dit nieuwe interview. Begrijpelijk want uw correspondent zou zich wat meer gaan richten op de elftallen van USV. Het wel en wee rond wedstrijden en trainingen en dat een plek in de spotlight geven. Een activiteit die eerst vertraging opliep door de ontwikkelingen in de wereld. En daarna werd uw correspondent getroffen door fysiek ongemak. Waarvan vorig jaar december melding werd gedaan in de USV’er.
Door deze fysieke tegenslag stond een al eerder gemaakte afspraak voor een interview met Henk en Klaske Smink van ‘Cafetaria Goos De Eetkamer’ nog altijd op mijn ‘To Do lijstje’. Ik nam me voor om, zodra ik weer wat mobieler was (lees auto kon rijden), contact met Henk en Klaske op te nemen. Intussen ben ik in die fase terechtgekomen. Autorijden is weer mogelijk. Henk en Klaske toonden begrip voor het nog niet nakomen van de afspraak en gaven aan nog steeds open te staan voor een gesprek. Een afspraak was dan ook gauw gemaakt.
Gewapend met pen en blocnote meld ik me op de afgesproken tijd in Eetcafé Goos. Best bijzonder. De dertig jaar dat ik nu in Nieuwleusen woon heb ik een deel van de ontwikkeling van ‘Goos’ kunnen volgen. Hoe stap voor stap de cafetaria zich ontwikkelde en er steeds meer ruimte kwam voor een eetcafé/cafetaria zoals het nu is. Vooral de laatste verbouwing was indrukwekkend. De woning werd betrokken bij de zaak. Mede daardoor ontstond er aan de voorzijde van het pand ruimte voor een royaal en gezellig terras. Die ruimte is goed benut. Het terras is een blikvanger en een aanwinst voor ons dorp. Gezellige, comfortabele loungebanken en stoelen nodigen gasten uit om plaats te nemen en te genieten van een consumptie in het zonnetje of indien gewenst de schaduw.
Henk ontvangt me en nodigt mij uit om alvast aan een tafel plaats te nemen. Hij moet nog even iets afmaken in de keuken maar komt er zo aan. Ik maak van de gelegenheid gebruik om het pand in me op te nemen. Het eetcafé neemt een groot deel van de oppervlakte in beslag. De gebruikte kleuren in combinatie met de bruine tafels en donkere vloer zorgen voor een rustige en uitnodigende sfeer. Het achterste deel van de totale oppervlakte is afgescheiden van het eetcafé. Een biljart verraadt de functie van die ruimte. Naast het biljart biedt het gasten die niet aan de bar kunnen of willen zitten de gelegenheid om aan te schuiven aan een tafeltje. Het cafetariadeel heeft een eigen ingang en is niet zichtbaar vanuit het eetcafé. Van binnenuit is de cafetaria wel bereikbaar.
Henk is bij me komen zitten. Klaske voegt zich even later ook bij ons. Maar niet voordat ze ons heeft voorzien van koffie en thee. Henk en ik zijn al druk in gesprek wanneer Klaske aansluit. Tijdens het voorbereiden van het interview bezocht ik de website. (https://www.eethuis-goos.nl/index.php) Deze mooie en overzichtelijke website is de moeite waard om te bekijken. Lachend laat ik Henk weten dat ik altijd meende dat Henk de cafetaria van ‘Goos’ had overgenomen. Nooit stond ik erbij stil dat Goos een voornaam is. In dit geval zelfs van Henk z’n vader. Henks vader en moeder zijn de grondleggers van alles wat nu is gerealiseerd. “Mijn vader was eerst bakker. Later is hij bij Union gaan werken”, wijdt Henk mij in over een stukje familiegeschiedenis. Union besloot op een gegeven moment een kantine te beginnen voor het personeel. Goos werd beheerder en werkte samen bij Union met de moeder van Klaske, Gerrie Klein. Waarschijnlijk geïnspireerd door de taak van beheerder van de Union-kantine besloten Goos en zijn vrouw Gees een nieuwe uitdaging aan te gaan. Jet Kroket, de keet voorin de Baron van Dedemstraat, stopte ermee. De kans voor Goos en Gees om zelf een cafetaria/eetcafé verderop in de straat te beginnen. Daar serveerden ze kleine snacks en alcoholvrije drank. Het pand had een klein puntdak en was 60 m2 groot. De eerste jaren combineerde Goos zijn werk als kantinebeheerder bij Union met het runnen van de zaak. Op een gegeven moment werd deze combinatie te zwaar en moest Goos een keuze maken. Hij zegde zijn baan bij Union op en ging volledig voor zijn eigen bedrijf. De inzet van Goos en Gees zorgden ervoor dat het bedrijf groeide. Het hele gezin stak de handen uit de mouwen. “Mijn vier zussen, mijn broer en ik waren vooral in de weekenden werkzaam in het bedrijf. Sommigen zijn in loondienst geweest. Zus Marry is zelfs meer dan veertig jaar bij ons werkzaam geweest en ondersteunt ons nu nog.” Het is mooi om te zien hoe trots Henk is op de inzet van de familie. “Het heeft nooit gevoeld alsof helpen een verplichting was. Het was gewoon vanzelfsprekend. Je deed het omdat het nodig was.”
Na zijn schooltijd in 1983 te hebben afgerond trad Henk bij zijn ouders in dienst. De groei van het bedrijf maakte ook het aanpassen van het onderkomen noodzakelijk. Diverse kleine en grote verbouwingen hebben plaatsgevonden. Praktische aanpassingen tot realisatie van ruimte om het bedrijf verder te ontwikkelen. Nu herken je nog weinig tot niets vanuit die begintijd. Het eerste gebouw is gedraaid. De puntkap vanaf de straat gezien, is de zijkant geworden. In 2014 werd het woonhuis naast het bedrijfspand onderdeel van het bedrijf. De metamorfose die het bedrijf toen onderging, mag gerust een aanwinst voor zowel de Baron van Dedemstraat als het dorp Nieuwleusen worden genoemd.
Om gezondheidsredenen voelde Goos zich in 1989 genoodzaakt het bedrijf maanden eerder dan gepland aan zijn zoon Henk over te dragen. Henk en Klaske trouwden een half jaar later. Zoals eerder omschreven kende Goos de moeder van Klaske vanuit zijn tijd bij Union. Maar de samenwerking hield niet op na het ontslag bij Union. Door de succesvolle ontwikkeling van de cafetaria konden Goos en Gees het al vanaf het begin niet met z’n tweeën bolwerken. Klaskes moeder Gerrie Klein verhuisde mee van de Union naar de Baron van Dedemstraat. Klaske volgde het voorbeeld van haar moeder...”Ah, en zo hebben jullie elkaar leren kennen?” Henk lacht en kijkt Klaske aan. “We kenden elkaar al wel maar klopt ….het hielp wel!” Het gesprek krijgt een andere wending. Ik ben benieuwd hoe het als echtpaar is om samen in de horeca te werken. Want het lijkt me best lastig om vaak te moeten werken terwijl anderen vrij zijn. Klaske ziet dat echter eerder als een voordeel. “Wanneer je niet beiden de liefde voor het werk kunt opbrengen geeft het veel eerder spanning in een relatie dan wanneer je er zoals wij beiden voor gaan.”
Het hebben van kinderen paste ook goed in hun situatie. Doordat ze bij de zaak woonden aten ze altijd samen. De medewerkers wisten ook dat het gezinsbelang hoge prioriteit had. Klaske: “Toen de kinderen net geboren waren, heb je als ouders te maken met de late en nachtvoeding van je kind. Dat was voor ons ook geen probleem. Ik stopte met werken om 22.00 uur en Henk om 02.00 uur. Henk zorgde ervoor dat de kleine ’s nachts gevoed werd en ik gaf de late voeding. Wij waren en zijn zowel partners van elkaar als een team.” Henk is het met Klaske eens. Moet er echter wel om lachen. “Ja, het bedachte voedingspatroon verliep prima. Problematischer was het soms om de laatste klanten de deur uit te krijgen. De wens om er nog eentje te nemen na de laatste ronde kon ik niet altijd honoreren. Kinderen hebben hun vaste tijden en ik kon het niet maken dat Klaske door de kinderen gewekt zou worden terwijl dat niet nodig was. Klanten met zelf kinderen konden daar wel begrip voor opbrengen. Jonge gasten wat minder.” Klaske knikt. “Toch hoorde je soms later wanneer die gasten zelf kinderen hadden, dat ze nog weleens aan ons dachten. Achteraf begrepen ze de houding van Henk beter!”
Zoals gezegd hechten Henk en Klaske veel waarde aan het werken als een team. “Een team denkt breder dan de zogenaamde eigen taak. Nieuwe mensen die geen ervaring hebben beginnen aan de basis. Successievelijk werken ze zich op. Dat betekent niet dat wanneer je even tijd hebt, je werk laat liggen voor een ander omdat het niet je taak is. Zo maken we aan het einde van de werkdag gezamenlijk schoon. Maar ook het belang van de medewerkers staat bij ons hoog in het vaandel. Wij hebben veelal jonge nog schoolgaande medewerkers. We onderschrijven het belang van het halen van een diploma. We zullen daar waar het kan die medewerkers ook ondersteunen en we zijn ook geïnteresseerd in hun resultaten.” Teamwork houdt voor Klaske en Henk ook in oog te hebben voor elkaar en voor ieders kwaliteiten: “Elkaars kwaliteiten benutten in plaats van alleen maar te wijzen op de mindere vaardigheden.”
Uit het gesprek maak ik op dat de pandemie en de lockdowns grote invloed hadden op de middenstand en de horeca. Ik veronderstelde dat ‘oudere’ bedrijven wat meer vet op de botten hadden dan de ‘jongere’ bedrijven. Henk is het daar niet helemaal mee eens. “Ik snap wat je bedoelt, maar ik zie ook veel oudere zelfstandigen interen op hun pensioenpotje. Gespaard geld voor de pensioentijd werd besteed om het bedrijf te redden. De pensioenleeftijd wordt opgeschoven. Dat wordt nogal eens over het hoofd gezien.” Klaske vult aan: “Daarnaast ben je een groot deel van je medewerkers kwijtgeraakt en mis je nu die ervaring.” Henk en Klaske zijn blij dat al voor de crisis afhaalmaaltijden onderdeel waren van hun aanbod en service. “Daarmee konden we tijdens die periode toch nog een deel van onze inkomstenderving mee compenseren.”
De regelgeving vanuit de politiek baart Henk zorgen. “Waar je als ondernemer allemaal niet mee geconfronteerd wordt...” Henk zucht diep. “Vaak zijn het natuurlijk best logische zaken, maar soms...Neem bijvoorbeeld de kerstversiering die brandwerend moet zijn. Sturen ze controleurs naar horecazaken terwijl de situatie in huizen wel onveilig mag zijn! Ik snap dat niet. Zij zijn dan toch ook verantwoordelijk voor de brandveiligheid in huizen? Ga gewoon voor de eenvoudigste oplossing en verbied onveilige, brandgevaarlijke kerstversiering. Zoek de oplossing aan de basis in plaats van via willekeurige controles. En zo zijn er zoveel van die dingen.”
Kinderen Ires en Stephan wonen niet meer in Nieuwleusen. Ires is naar Zwolle vertrokken en is sinds kort een trotse moeder. Stephan is nog niet zolang geleden verhuisd naar Oud Avereest. De kinderen van Klaske en Henk zijn van dezelfde generatie als mijn zonen. Ook hebben ze bij elkaar op school gezeten en in dezelfde klas. Stephan voetbalde in hetzelfde team als mijn jongste zoon. Als oud-leider weet ik mij nog goed de snelheid van Stephan te herinneren. Een linkspoot die verrassende acties in huis had. Zoals meer in Nieuwleusen het geval is vormen zich vriendengroepen door school, sport en andere hobby’s. Ook onze jongens maken deel uit van zo’n groep vrienden die elkaar al van jongs af aan kennen. “Bij Stephan ontwikkelde zich steeds meer zijn creatieve kant waardoor zijn interesses wel veranderden”, laat Henk weten. Niet vreemd natuurlijk. Linksbenige voetballers zijn vaak creatieve mensen. Het uur van de dag zorgt nog voor rust in het eethuis. Ires staat achter de bar en geeft de kleine de fles. Ires werkt nog steeds bij haar ouders. Mooi om te zien hoe de eerder geuite binding van gezin en werk hier zo treffend in beeld wordt gebracht. “Is de opvolging al bekend?” vraag ik geïnspireerd door het beeld van Ires achter de bar als moeder en gastvrouw. Klaske en Henk halen hun schouders op. “Als ik naar de privésituaties kijk van onze kinderen lijkt het nu niet voor de hand te liggen. Hun partners hebben goede banen die ze niet gauw zullen opgeven. Zoals gezegd moet je beiden gemotiveerd zijn om een eethuis/cafetaria als dit te runnen. We zien wel hoe het loopt."
“Welke plek nemen jullie in Nieuwleusen in als je kijkt naar de collega-horecabedrijven?” Over deze vraag wordt niet lang nagedacht. “Als je kijkt naar onze collega’s dan zie je dat eigenlijk elk bedrijf zijn eigen sfeer heeft of specialiteit.” Klaske beaamt wat Henk zegt. “Wij willen laagdrempelig zijn, gemoedelijk en voor iedereen bereikbaar. En dat betekent ook: we willen er zijn voor ieders portemonnee. Je zult bij ons geen tournedos op de menukaart aantreffen. Omdat die een inkoopprijs heeft die ons dwingt prijzen te hanteren die ver boven onze gewenste prijsgrens ligt. Maar voor een lekkere runderbiefstuk, een jagerspannetje, spareribs, een Schweizer- of boerenschnitzel bijvoorbeeld, kun je bij ons goed terecht.” Mijn persoonlijke herinneringen aan bij Goos gegeten schnitzels doen me het water weer door de mond lopen. Kijk maar eens op de menukaart om je te verlekkeren. Er is keus genoeg. Van vlees tot vis en heb je liever vegetarisch? Ook dat is mogelijk. (https://www.eethuis-goos.nl/index.php/menukaart/menukaart-de-eetkamer) Naast het eethuis heeft de cafetaria zijn eigen menukaart. Broodjes, patat en snacks mogen zeker niet ontbreken op de kaart. Net als de afhaalmenu’s. De pannenkoekliefhebber kan zowel in het eethuis als in de cafetaria goed terecht. Kortom mogelijkheden genoeg.
‘Goos’ denkt ook aan mensen die weinig tijd, zin of liefhebberij hebben aan zelf eten koken. Naast de afhaalmenu’s kan op dinsdag, woensdag en donderdag voor een zeer redelijke prijs tussen 17.00 en 19.00 uur gebruikgemaakt worden van het concept ‘Wat de Pot Schaft’. Om de hond niet in de pot te vinden is het raadzaam om je ruim van tevoren aan te melden voor deze service. Dit eetconcept biedt geen ruimte voor het kiezen van een gerecht. Wel is het mogelijk het hoofdmenu uit te breiden met een voorafje en/of een toetje. Op de website wordt elke week vermeld welke maaltijden worden bereid.
In de wintermaanden hebben Henk en Klaske in de vriezer altijd winterkost op voorraad om af te halen. Denk aan lekkere snert, boerenkool. Laten ontdooien, even opwarmen en smullen maar. ‘Goos’ is een veelzijdige en actieve horecaonderneming. Het hele jaar door. Om eind december af te sluiten met het jaarlijkse traditionele aanbod van oliebollen en appelflappen. Al pratend word ik mij bewust hoe ‘Goos’ in de loop der jaren is gegroeid. Hoe de ondernemingsgeest ervoor gezorgd heeft dat de cafetaria uit 1961 is getransformeerd. Er is veel veranderd, maar de zorg voor het product en de klant staat nog steeds centraal. Ik heb het gevoel dat we nog uren door kunnen praten. De tijd is omgevlogen. Voor Henk en Klaske is het echter de hoogste tijd om verdere voorbereidingen te treffen voor de avond. De gasten die vanavond komen eten hebben immers recht op een met zorg voorbereide maaltijd.
Klaske en Henk bedankt voor het gemoedelijke gesprek.
Interview: Werner van der Veen